เมื่อความตาย คล้ายเป็นเเค่เพียง ย่ำค่ำในฤดูหนาว ที่เงียบเย็น ปล่อยวาง เเละไร้กังวล.

เมื่อตอนอยู่ด้วยกัน มันก็มี ดีกันบ้าง ทะเลาะกับบ้าง งอนกันบ้าง ไม่พอใจกันบ้าง อยากให้หายจากหน้ากันไปเลย ด้วยอารมณ์ขณะนั้น เเต่พอทิ้งระยะให้ห่างกัน ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็หายไป เเต่ก็ยังมีชีวิตในวันใหม่ ให้ทะเลาะกัน งอนกัน ไม่พอใจกันเหมือนเป็นเช่นปรกติของชีวิต

เมื่อถึงเวลาจากลาจริงๆ ไม่มีโอกาสเหล่านั้นเเล้ว มันทำให้คิดได้ว่า “เราไม่ได้อยากให้เค้าหายไปจริงๆ”